De internationale (dus ook Nederlandse) versie van Picasa 3.6 is nu beschikbaar. Zie Intro Picasa 3.6

Op Picasaweb kon je al enige tijd een faciliteit activeren die “naamlabels” wordt genoemd en dat kan nu ook in Picasa zelf en bovendien zijn beide functies aan elkaar gekoppeld. De Nederlandse versie van Picasa 3.6 zal vermoedelijk eind 2009 beschikbaar komen, maar ik heb alvast de Engelstalige “original” geïnstalleerd om er kennis mee te kunnen maken:  

Opmerking 1: je kunt ook zoeken naar gezichten en dat gaat beter dan in versie 3.1 die nu nog gangbaar is.

Opmerking 2: versie 3.5 zal Nederland nooit bereiken, maar in versie 3.6 is de mogelijkheid toegevoegd om in Mappenbeheer aan te geven welke mappen je niet op gezichten wil scannen, bijvoorbeeld omdat het een tijdelijk allegaartje is of een map met poëzieplaatjes.  

Zodra je de nieuwe versie start, zie je in de linker kolom tussen albums en folders (mappen) een nieuwe rubriek People en daaronder staat Scanning for faces. Als je dat niet wilt, schakel die functie dan onmiddellijk uit via Tools > Options > Name Tags (klik beide vinkje weg), want anders gaat dit scannen heel lang door - zeker als je Picasa zelden gebruikt.

Als je daarna rechtsonder op de knop People klikt, verschijnt er aan de rechterkant een deel­venster met een aantal portretjes die al in de geselecteerde jaarmap 2009 gevonden zijn: 

Je hoeft dan maar de voornaam in het vakje naast het portretje te typen en als die persoon in het adresboek van je Google-contacten staat, verschijnen dat adres en de volledige naam onmiddellijk in een naastliggend venster en hoef je dat alleen maar te bevestigen. Maar een naam (of alleen een voornaam) zonder e-mailadres is ook al voldoende.

Op dat moment wordt je eerste persoonsgebonden album gemaakt (dat zie je in de linker kolom onder de rubriek “People”) en bij verder scannen zal Picasa nog wel meer foto’s van haar ontdekken en automatisch aan dit album toevoegen (zie verder).

Als je daarna op het blauwe naamvlakje klikt, wordt onmiddellijk het zoeksysteem van Picasa gestart (dat zie je aan de groene blak bovenaan) en omdat er nu nog maar één portretje van haar is gevonden, is dat zoekresultaat ook nog heel overzichtelijk: de originele foto bevindt zich in de map 2009 en heb ik bestandsnaam 2009-1 gegeven.

Opmerking: op die foto staat weliswaar twee personen, maar de linker heeft het hoofd af­gewend en is dus niet “herkenbaar” – die wordt pas in foto 2009-6 “gezien”.

Verder had ik deze foto’s zelf al toegevoegd aan twee normale albums en daar is dus nu min of meer automatisch een derde “persoonsgebonden album” bijgekomen.

Opmerking 1: het woord “name tags” is dus fout, want er worden geen nieuwe trefwoorden aan die foto’s toegevoegd, maar er wordt een nieuw album voor die persoon gemaakt, waar­in alle herkende foto’s van hem of haar zullen terechtkomen. En dat is heel andere koek, want zulke albums zijn buiten Picasa onzichtbaar, maar trefwoorden in principe wel.

Wat na deze eerste simpele start volgt, zal vele uren en misschien wel dagen doorgaan en je heel veel werk gaan bezorgen – ook later nog. Hieronder zie je de situatie als het proces nog niet op de helft is gevorderd en kennelijk aan mijn oudere foto’s is toegekomen, waaronder veel portretjes op oude schoolfoto’s waarvan de meesten niet in de namenlijst hoeven:

Daartoe moet je op de kruisjes in de rechter bovenhoek van de portretjes klikken (“Ignore”).

Maar voor de nieuwe personen die je wel wilt toevoegen, moet je uiteraard een naam typen. En voor de personen die Picasa in principe al kent, kun je wachten totdat ze automatisch worden toegevoegd en daarbij kan het gebeuren dat er naast die naam een oranje vraagtekentje verschijnt ten teken dat Picasa twijfelt. Dan zie je in het album van die persoon het onderstaande beeld:

Hier heeft Picasa uitstekend werk gedaan, want ik kan bij alle toegevoegde portretjes op het groene vinkje klikken en het grappige is dat als het een foute toevoeging is, dat het dan meestal wel een familielid is.

Opmerking: zelfs al staat er geen vraagtekentje in, is het toch mogelijk om een kopje te ver­wijderen. Kennelijk was Picasa daarbij wel overtuigd van een voltreffer, maar toch in de fout.

Op een gegeven moment is een voorraadje portretjes afgewerkt en moet een nieuw voor­raadje worden aangemaakt. Je kunt het proces iets versnellen door zelf namen toe te ken­nen. Je hoeft dan maar in het vorige venster één of twee letters onder een portretje te typen, want dan verschijnt er meteen een lijstje met de inmiddels al gebruikte namen en hoef je maar de juiste naam aan te klikken. Het betreffende portretje verhuist dan vanzelf naar het bijbehorende naamalbum (dat vind ik de juiste naamgeving).

Opmerking: als je op de knop “Expand groups” klikt, verandert de vormgeving van het eerder gekozen venstertje en zie je alle portretjes van nog niet toegewezen personen. Je kunt dan sneller werken, want door de Ctrl-toets ingedrukt te houden kun je meerdere portretjes selecteren en gezamenlijk een reeds bestaande naam geven of gezamenlijk uitsluiten. Je kunt ook alle reeds uitgesloten (“ignored”) portretjes zien om sommige alsnog in te sluiten.

Na dagen scannen en vele uren handwerk staat de voortgangsteller ineens op 96% (de vorige dag bij afsluiten nog op 69%) en een paar uren later is het proces dan toch afgelopen en staat er tot je grote verbijstering dat er toch nog 6891 portretjes “unnamed” zijn, terwijl daar toch veel personen bij zijn die Picasa onderhand wel had kunnen “herkennen”:

Het is bijna geen doen om zo’n hoeveelheid handmatig af te werken, dus wat zo aardig begon eindigt in een grote teleurstelling en daarvoor kan ik geen goede verklaring bedenken. Er valt dus kennelijk nog wel wat te verbeteren en die heten “upgrades”.

Maar met wat je hebt (alleen zal dat dus eeuwig onvolledig blijven) kun je wel aardige dingen doen, maar dan valt zelfs bij een simpel proefje Picasa al door de mand. In het voorbeeld hieronder heb een map met slechts 15 foto’s geselecteerd en als ik dan rechtsonder op het knopje People klikt, krijg ik rechts meteen een overzicht van de aanwezige portretjes. En dat klopt maar gedeeltelijk, want Jasmijn is 8x aanwezig, Lia 3x en Cécile is zelfs niet ontdekt. En zo zullen er dus steeds missers zijn en dat maakt onzeker.

Opmerking: toevallig bevat deze serie een schermafbeelding van Picasaweb met soortgelijke foto’s. Maar die verzameling miniatuurtjes zijn waarschijnlijk te klein om nog door Picasa geanalyseerd te kunnen worden – er zal een minimum aantal pixels per kopje moeten zijn.

Er zijn natuurlijk nog meer interessante toepassingen mogelijk, maar ik wil het hierbij laten.

Hieronder zie je een stukje van een (nog steeds onvoltooid) naamalbum:

Dit zijn de smoeltjes zoals Picasa ze gevonden heeft, maar die zijn vaak maar een detail uit de volledige foto’s en die kun je met het knopje rechtsboven zichtbaar maken:

Van lieverlee zul je tot de nare ontdekking komen dat Picasa toch wel erg veel gezichten overslaat en dat is vaak begrijpelijk, maar even vaak ook niet. Gelukkig kun je die dan alsnog aan de naamalbums toevoegen, maar dat zie je pas als je 2x op een miniatuurfoto klikt waar­door je in het bewerkingsvenster terechtkomt. En als je dan rechtsonder op de knop People klikt, zie je het linker venster waarvan hier alleen het belangrijkste gedeelte is getoond:

 

 

Rechts zie je dan een brede knop met de tekst Add a person manually en als je daarop klikt, verschijnt er een rechthoekje in de foto dat je met je muis kunt verplaatsen en kleiner of groter kunt maken en waarmee je dus het gezicht (of één van de gezichten) kunt insluiten zoals in het rechter venster. In het vakje daaronder kun je dan de naam intypen, waarbij je weer meestal kunt volstaan met één of twee letters omdat die naam al wel in het keuzelijstje zal voorkomen (alle instructies hoe je moet handelen staan rechts vermeld).

Dit gaat prima en vrij snel, maar ook hier geldt: als je dit voor heel veel overgeslagen ge­zichten (vaak meerdere per foto) moet gaan doen, zul je diepe zuchten gaan slaken. Als op een foto één of meer gezichten al herkend zijn, zie je de pictogrammen daarvan ook rechts, zodat je wel meteen kunt zien wie er ontbreekt.

Opmerking: je kunt op deze manier ook bekende gezichten die nauwelijks zichtbaar zijn en mede daardoor zijn overgeslagen, aan de betreffende naamalbums toevoegen.

Na het importeren van een nieuwe serie foto’s gaat Picasa deze meteen scannen op de aan­wezigheid van gezichten en dat kan dus weer heel lang duren als het veel foto’s zijn.

Maar waar die dan blijven, mag Joost weten, want een inmiddels voor Picasa overbekend gezicht wordt niet toegevoegd aan het betreffende naamalbum (desnoods met een vraag­tekentje) en bij een nog onbekend gezicht verschijnt niet de vraag of ik die persoon een naam wil geven of wil overslaan. Teleurstellend en onbegrijpelijk.

Bij een volgende importsessie werd wel om de namen van de afgebeelde personen ge­vraagd, maar ook weer niet van allemaal en dat was dan ook niet verklaarbaar.

Dus ook hierbij geldt dat je alle nieuwe foto’s stuk voor stuk in het bewerkingsvenster moet nakijken en zonodig één of meer gezichten handmatig moet aanvullen zoals hierboven.

Opmerking: je hoeft niet te gaan zitten wachten tot Picasa klaar is met “taggen”, want onder­tussen kun je alvast beginnen met het op orde maken van deze nieuwe serie (zie Werkvolgorde).

Wat dus een aantrekkelijke nieuwe mogelijkheid lijkt, eindigt in een onvoltooid drama dat zowel mijn computer als mijzelf heel veel tijd heel gekost en dan dus nog lang niet klaar is. Met een verzameling van maar duizend foto’s zal dit natuurlijk beter en sneller gaan, maar er zijn ook mensen die nog veel meer foto’s hebben dan ik en dan is het niet meer te doen en moet je je maar beperken tot een paar gezins- en familiemappen.

Natuurlijk kun je bewondering hebben voor Google die hiermee een knap stukje werk heeft geleverd dat bij de komende upgrades steeds een beter zal worden. Maar er zit ook iets van hoogmoed in, want wat hier wordt gedaan kunnen “wij als mens” beter en sneller als je er maar wat moeite voor wilt doen. En dat kon altijd al in Picasa, want je kunt toch zelf gewone albums maken voor foto’s met bepaalde onderwerpen. En dan heb je maar ongeveer 5 albums nodig: onszelf, kind (of het gezin van dat kind), familie en vrienden. Natuurlijk kun je albums voor de overige kinderen toevoegen, maar meer dan 10 albums zul je hiervoor zelden nodig hebben, maar zeker geen 100 zoals je bij naamalbums al gauw zult hebben.

Je hoeft dan niets anders te doen dan je foto’s aan die albums toe te wijzen en dat heb ik al beschreven bij Albums. Natuurlijk is dat (als je dat voor 10.000 foto’s moet doen) ook veel werk en natuurlijk zul je ook wel eens een vergissing maken (die je snel kunt herstellen), maar je hoeft je nooit af te vragen of Picasa misschien iets over het hoofd heeft gezien.

Je kunt daarbij ook nog iets extra’s doen, want albums in Picasa zijn virtuele zaken die buiten Picasa niet terug te vinden zijn (dat geldt dus ook voor de nieuwe naamalbums). Maar als je in Picasa ook trefwoorden toevoegt, dan zijn die wel in de bestanden opgenomen en in principe wel buiten Picasa toegankelijk als zoekcriterium – zelfs al in Windows-Vista.

Als trefwoorden kun je dan wel de (voor)naam gebruiken en dit lijkt mij vooral relevant voor de mensen de je het meest dierbaar zijn. Dit heb ik al beschreven bij Trefwoorden etc.

En natuurlijk is voor foto’s die niet vanzelfsprekend ook het typen van korte onderschriften (“titels”) van belang zoals “Trouwerij van Jan en Lies in 1969”.

Op Picasaweb kun je (mits aangemeld) ook naamlabels activeren en dat is wel een zinvolle toepassing omdat het daar meestal om een veel beperkter aantal foto’s en mappen (albums) gaat. Als je in Picasa toch al namen hebt toegekend aan de foto’s in een geselecteerde map en je gaat die map uploaden, dan worden die namen op Picasaweb omgezet in naamlabels voorzover die al niet bestaan. Zie verder bij Webalbums onderaan.

Gezien de beperkte tijd die de meeste mensen besteden aan de verzorging van hun foto­verzameling, is dit hele gedoe met naamalbums en naamlabels eigenlijk een brug te ver en zitten zulke faciliteiten toch erg in de sfeer van gadgets die iedereen wil hebben, maar die na een eerste kennismaking al snel bij de “rommeltjes” belanden omdat ze teveel tijd kosten.

En dan geldt: doe het goed of doe het niet, want “het een beetje doen” is zinloos. Dus tegen die grote groep mensen zou ik willen zeggen: zet in de Picasa-opties de betreffende vinkjes uit en activeer op Picasaweb de naamlabels niet – dan heb je er ook geen last van.

 

Maar voor de enkelingen die hun verzameling wel goed verzorgen omdat ze daar plezier in en tijd voor hebben en ook aan het belang voor hun nageslacht denken, is het in principe een prachtige toevoeging die hun “beeldarchief” veel toegankelijker kan maken. Maar als je ermee aan de gang gaat, doemt al heel snel de vraag op: hoever moet ik gaan? Een boek­houder zal zeggen: tot op de laatste cent, maar moet die oude jeugdliefde of die verre tante die misschien maar één of twee maal op je vele foto’s voorkomt er dan ook nog bij?

Ik zou zeggen: in eerste instantie wel, want later kun je beslissen of je die nauwelijks gevulde naamalbums toch weer verwijderd, maar dan kun je voordat je dat doet de betreffende foto’s alsnog met trefwoorden en/of onderschriften specificeren en dus vindbaar maken voor de normale zoeksystemen – ook in Picasa. Want dat is wel een probleem: hoe vind je zulke sporadische foto’s ooit nog in een grote verzameling terug en via trefwoorden lukt dat altijd.

 

Maar ook tegen deze kleine en serieuze groep mensen zou ik willen zeggen: wees je bewust van het feit dat het herkenningssysteem nog niet volmaakt is (en nooit volmaakt zal zijn) en dat het je heel veel extra tijd zal kosten om de naamalbums in Picasa (en eventueel ook de naamlabels op Picasaweb) op betrouwbare wijze te vullen zonder voortdurend het gevoel te hebben dat er nog heel veel bekenden over het hoofd zijn gezien.

 

Dus wat voor de meesten ogenschijnlijk aantrekkelijk maar feitelijk zinloos is, kan voor enke­len toch een waardevolle uitbreiding zijn. Maar dan nog blijft mijn opmerking geldig dat je met een paar eigen albums een veel minder bewerkelijke en wat meer globale rubricering van je persoonsgebonden foto’s kunt bewerkstelligen en dat had je misschien al gedaan.